Het is denk ik wel bijna een jaar geleden dat ik iets geschreven heb. Eerder lukte het niet, want het is een van mijn zwaarste jaren geweest.

De verhuizing naar Limburg was geen sukses. Eigenlijk is er de laatste tijd weinig geweest wat een sukses is geweest. Slechts enkele weken nadat ik alles en iedereen verlaten en opgegeven had in het Brabantse land, om met R. samen een huis te kopen in Limburg, besloot R. dat hij toch niet van me hield, en dat onze relatie over was. Midden in de verbouwing. En daar heb ik dus lange tijd gezeten, in een splinternieuw "on-af" huisje, ver weg van alles wat me lief is, zonder spullen, zonder onderdak, zonder Scooby.. R. en ik begonnen helaas aan een vechtscheiding, iets wat ik met heel m’n hart had willen voorkomen, en waar nog steeds geen einde aan lijkt te komen, omdat het huis weer verkopen in deze tijd onmogelijk is. Binnen enkele dagen heb ik onderdak bij een vriendin, en kan ik eindelijk weg van een plek wat ik zo ben gaan haten. Deze week weg daar.

Hopelijk kan ik het hoofdstuk R. gauw afsluiten.

Wat ik zo graag wilde, meer dan íets in het leven was een baby….
R. en ik waren vorig jaar in verwachting. Helaas voor slechts een korte tijd, voor enkele weken, was dat me gegund. Helaas hebben omstandigheden (stress? drukte? karma?) ervoor gezorgd dat het hartje van mijn "spruitje" stopte met kloppen, en ik heb een miskraam gehad. In mijn hoofd weet ik nu dat dit beter is, omdat ik nooit voor de rest van mijn leven aan iemand verbonden had kunnen worden zoals R. Maar mijn hart treurt nog om het klein vruchtje wat even kort in mij leefde.

Het is niet makkelijk, alles verliezen wat je lief is. Het zal wel goedkomen, en dit is voor mij een nieuw begin. Ik hoop dat de komende maanden wel zonniger gaan worden, dan de bewolkte tijd van 2008-2009…

Wat wel positief is, is dat ik een -50 kilo foto kan laten zien. Behold: 50 kilo lichter

Het is denk ik wel bijna een jaar geleden dat ik iets geschreven heb. Eerder lukte het niet, want het is een van mijn zwaarste jaren geweest.

De verhuizing naar Limburg was geen sukses. Eigenlijk is er de laatste tijd weinig geweest wat een sukses is geweest. Slechts enkele weken nadat ik alles en iedereen verlaten en opgegeven had in het Brabantse land, om met R. samen een huis te kopen in Limburg, besloot R. dat hij toch niet van me hield, en dat onze relatie over was. Midden in de verbouwing. En daar heb ik dus lange tijd gezeten, in een splinternieuw "on-af" huisje, ver weg van alles wat me lief is, zonder spullen, zonder onderdak, zonder Scooby.. R. en ik begonnen helaas aan een vechtscheiding, iets wat ik met heel m’n hart had willen voorkomen, en waar nog steeds geen einde aan lijkt te komen, omdat het huis weer verkopen in deze tijd onmogelijk is. Binnen enkele dagen heb ik onderdak bij een vriendin, en kan ik eindelijk weg van een plek wat ik zo ben gaan haten. Deze week weg daar.

Hopelijk kan ik het hoofdstuk R. gauw afsluiten.

Wat ik zo graag wilde, meer dan íets in het leven was een baby….
R. en ik waren vorig jaar in verwachting. Helaas voor slechts een korte tijd, voor enkele weken, was dat me gegund. Helaas hebben omstandigheden (stress? drukte? karma?) ervoor gezorgd dat het hartje van mijn "spruitje" stopte met kloppen, en ik heb een miskraam gehad. In mijn hoofd weet ik nu dat dit beter is, omdat ik nooit voor de rest van mijn leven aan iemand verbonden had kunnen worden zoals R. Maar mijn hart treurt nog om het klein vruchtje wat even kort in mij leefde.

Het is niet makkelijk, alles verliezen wat je lief is. Het zal wel goedkomen, en dit is voor mij een nieuw begin. Ik hoop dat de komende maanden wel zonniger gaan worden, dan de bewolkte tijd van 2008-2009…

Wat wel positief is, is dat ik een -50 kilo foto kan laten zien. Behold: 50 kilo lichter

Het is denk ik wel bijna een jaar geleden dat ik iets geschreven heb. Eerder lukte het niet, want het is een van mijn zwaarste jaren geweest.

De verhuizing naar Limburg was geen sukses. Eigenlijk is er de laatste tijd weinig geweest wat een sukses is geweest. Slechts enkele weken nadat ik alles en iedereen verlaten en opgegeven had in het Brabantse land, om met R. samen een huis te kopen in Limburg, besloot R. dat hij toch niet van me hield, en dat onze relatie over was. Midden in de verbouwing. En daar heb ik dus lange tijd gezeten, in een splinternieuw "on-af" huisje, ver weg van alles wat me lief is, zonder spullen, zonder onderdak, zonder Scooby.. R. en ik begonnen helaas aan een vechtscheiding, iets wat ik met heel m’n hart had willen voorkomen, en waar nog steeds geen einde aan lijkt te komen, omdat het huis weer verkopen in deze tijd onmogelijk is. Binnen enkele dagen heb ik onderdak bij een vriendin, en kan ik eindelijk weg van een plek wat ik zo ben gaan haten. Deze week weg daar.

Hopelijk kan ik het hoofdstuk R. gauw afsluiten.

Wat ik zo graag wilde, meer dan íets in het leven was een baby….
R. en ik waren vorig jaar in verwachting. Helaas voor slechts een korte tijd, voor enkele weken, was dat me gegund. Helaas hebben omstandigheden (stress? drukte? karma?) ervoor gezorgd dat het hartje van mijn "spruitje" stopte met kloppen, en ik heb een miskraam gehad. In mijn hoofd weet ik nu dat dit beter is, omdat ik nooit voor de rest van mijn leven aan iemand verbonden had kunnen worden zoals R. Maar mijn hart treurt nog om het klein vruchtje wat even kort in mij leefde.

Het is niet makkelijk, alles verliezen wat je lief is. Het zal wel goedkomen, en dit is voor mij een nieuw begin. Ik hoop dat de komende maanden wel zonniger gaan worden, dan de bewolkte tijd van 2008-2009…

Wat wel positief is, is dat ik een -50 kilo foto kan laten zien. Behold: 50 kilo lichter

Heel kort maar krachtig: we gaan verhuizen! Daar ben ik de afgelopen tijd zo druk mee bezig geweest dat ik het gewoon niet heb kunnen schrijven hier. Gewoon geen tijd voor gehad. Wat daar allemaal bij komt kijken…*poeh*
In-a-nutshell: We hebben een huis gekocht en morgen krijgen we de sleutel!

Het wordt toch Limburg, we hebben een super huis gezien waar we meteen verliefd op werden…dus vaarwel Brabant en hallo Limburg (of wat zeggen ze daar…"haije"..?) Een geweldige wijk…die ik natuurlijk meteen onveilig ga maken :-p

We gaan de komende 2 weken hard klussen en hebben dan pas internet. Dus tot over 14 dagen ofzo Ik heb dan vast veel te vertellen.

Houdoe!

.

Heel kort maar krachtig: we gaan verhuizen! Daar ben ik de afgelopen tijd zo druk mee bezig geweest dat ik het gewoon niet heb kunnen schrijven hier. Gewoon geen tijd voor gehad. Wat daar allemaal bij komt kijken…*poeh*
In-a-nutshell: We hebben een huis gekocht en morgen krijgen we de sleutel!

Het wordt toch Limburg, we hebben een super huis gezien waar we meteen verliefd op werden…dus vaarwel Brabant en hallo Limburg (of wat zeggen ze daar…"haije"..?) Een geweldige wijk…die ik natuurlijk meteen onveilig ga maken :-p

We gaan de komende 2 weken hard klussen en hebben dan pas internet. Dus tot over 14 dagen ofzo Ik heb dan vast veel te vertellen.

Houdoe!

.

En ik een paar dagen geleden maar denken dat ik dit weekend zeeën van tijd zou hebben om niets anders te doen dan weblogs bijlezen en low-fat koekjes te eten…Pff, toch nog een veel te volle planning, waardoor ik nu pas -om 21.23 uur- voor het eerst dit weekend tijd om op mijn steeds-kleiner-wordend-gat (yay!) te zitten en wat te schrijven.

Zoals ik eerder schreef, hebben de afgelopen maanden zich gekenmerkt door drukte, hectiek en de nodige stress en traantjes. Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Bij het begin dan maar?

De afvalrace? Die hangt een beetje rond de -41 kilo. Wellicht meer -want ik weeg mezelf niet meer dagelijks- maar twee of drie minder dan dat, zal het niet zijn. Wat ik natuurlijk helemaal geweldig vind, kijkend naar waar ik vandaan kom sinds oktober 2007! Goed he!

Voor het eerst kijk ik echt naar de zomer uit…niet zodat ik mezelf in een paar hoerige hotpants kan hijsen, maar zodat ik gewoon langs een terras kan lopen zonder me compleet nagekeken te voelen. Ik ben van maat 52 (ja erg he) naar maat 40, soms 42, geslonken, en ga zelfs binnenkort spijkerbroekmaat 31(!) passen, waar ik wel in ga komen, omdat 32 wat wijd zit.
Ik heb geen meters overtollig vel, maar superstrak zit ik uiteraard niet in mijn lijf…achja, die kipfiletjes op mijn bovenarmen zaten er toch wel aan te komen over een paar jaar. En zolang ik op de fiets geen tegenwind heb, kom ik echt wel vooruit

Met R zijn er de nodige ups & downs geweest, en de laatste maanden leken het even meer downs te zijn dan ups. Met een baas die hem gemiddeld 13 uur per dag laat werken, vooral de avond- en nachtdiensten, zien we elkaar niet bijzonder veel, en dat begon z’n tol te eisen. We zijn er toch wel uit gekomen, maar het was zwaar en heel even dacht ik dat we beter een punt erachter konden zetten. Minder leuk dat..

Op het werk begin ik wat dol te draaien, doordat het zo ontzettend druk is, en ik de neiging heb me overal mee te bemoeien en me overal verantwoordelijk voor te voelen. Ja echt mijn ‘ding’ , dus ik ga er een punt van maken om de komende maanden meer te relaxen. Ons team is verdubbeld, met 8 nieuwe medewerkers die ik grotendeels moet inwerken, en dat is gewoon heel zwaar als je zelf nog je eigen werkzaamheden daarnaast hebt. Ik ben recentelijk ook naar mijn baas gestapt en heb binnenkort wat vrije dagen gevraagd, simpelweg om bij te komen. Dat was geen probleem en zodoende ga ik de eerste week van juli niets anders doen dan met mijn voeten omhoog chick-flicks en tante Oprah kijken

Ik had al eerder laten weten dat mijn haren dunner werden van de operatie en het afvallen, en dat ik dat niet zo heel erg vond, zolang het niet met bossen uitviel.
En dat zou ook nog het geval zijn…als het niet daadwerkelijk met bossen uit zou vallen. Want dat is helaas wel het geval. En het heeft niets met de operatie te maken. Ik ben namelijk recentelijk gediagnosticeerd met alopecia areata, een vorm van kaalheid wat kan variëren van kale plekken, tot helemaal kaal worden. Het komt ineens opzetten, en er is geen behandeling. Het is dus afwachten of en hoe ik kaal word.
Het is gewoon stom toeval, en domme pech, dat ik dit nu krijg. Ik heb het nog niet zo lang geleden gehoord, dus ik ben nog best wel van slag. En hoe positief ik ook probeer te zijn…want verder ben ik wel gezond…vind ik het echt dramatisch dat ik binnenkort misschien kaal zou kunnen zijn, zonder haar, zonder wenkbrauwen, zonder wimpers…
Alsof ‘de goden’ ineens dachten: "Oh, jij wil slank zijn? Prima…maar dan wel kaal."

Tot nu toe beperkt het zich tot een grote kale plek achter op mijn hoofd, wat amper te zien is als de haren erover vallen, maar ik ben elke dag als de dood dat het er meer worden.
En verder weet ik niet goed wat ik erover moet zeggen, zonder voor de zoveelste keren in tranen uit te barsten. Wat ik dus nu al bijna weer doe..

Dus dat is het eigenlijk tot nu toe in grote lijnen.
Some bad stuff, but some good stuff too. En ik probeer me vast te houden aan the good stuff.
Zoals het hoort. Toch?

.

En ik een paar dagen geleden maar denken dat ik dit weekend zeeën van tijd zou hebben om niets anders te doen dan weblogs bijlezen en low-fat koekjes te eten…Pff, toch nog een veel te volle planning, waardoor ik nu pas -om 21.23 uur- voor het eerst dit weekend tijd om op mijn steeds-kleiner-wordend-gat (yay!) te zitten en wat te schrijven.

Zoals ik eerder schreef, hebben de afgelopen maanden zich gekenmerkt door drukte, hectiek en de nodige stress en traantjes. Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Bij het begin dan maar?

De afvalrace? Die hangt een beetje rond de -41 kilo. Wellicht meer -want ik weeg mezelf niet meer dagelijks- maar twee of drie minder dan dat, zal het niet zijn. Wat ik natuurlijk helemaal geweldig vind, kijkend naar waar ik vandaan kom sinds oktober 2007! Goed he!

Voor het eerst kijk ik echt naar de zomer uit…niet zodat ik mezelf in een paar hoerige hotpants kan hijsen, maar zodat ik gewoon langs een terras kan lopen zonder me compleet nagekeken te voelen. Ik ben van maat 52 (ja erg he) naar maat 40, soms 42, geslonken, en ga zelfs binnenkort spijkerbroekmaat 31(!) passen, waar ik wel in ga komen, omdat 32 wat wijd zit.
Ik heb geen meters overtollig vel, maar superstrak zit ik uiteraard niet in mijn lijf…achja, die kipfiletjes op mijn bovenarmen zaten er toch wel aan te komen over een paar jaar. En zolang ik op de fiets geen tegenwind heb, kom ik echt wel vooruit

Met R zijn er de nodige ups & downs geweest, en de laatste maanden leken het even meer downs te zijn dan ups. Met een baas die hem gemiddeld 13 uur per dag laat werken, vooral de avond- en nachtdiensten, zien we elkaar niet bijzonder veel, en dat begon z’n tol te eisen. We zijn er toch wel uit gekomen, maar het was zwaar en heel even dacht ik dat we beter een punt erachter konden zetten. Minder leuk dat..

Op het werk begin ik wat dol te draaien, doordat het zo ontzettend druk is, en ik de neiging heb me overal mee te bemoeien en me overal verantwoordelijk voor te voelen. Ja echt mijn ‘ding’ , dus ik ga er een punt van maken om de komende maanden meer te relaxen. Ons team is verdubbeld, met 8 nieuwe medewerkers die ik grotendeels moet inwerken, en dat is gewoon heel zwaar als je zelf nog je eigen werkzaamheden daarnaast hebt. Ik ben recentelijk ook naar mijn baas gestapt en heb binnenkort wat vrije dagen gevraagd, simpelweg om bij te komen. Dat was geen probleem en zodoende ga ik de eerste week van juli niets anders doen dan met mijn voeten omhoog chick-flicks en tante Oprah kijken

Ik had al eerder laten weten dat mijn haren dunner werden van de operatie en het afvallen, en dat ik dat niet zo heel erg vond, zolang het niet met bossen uitviel.
En dat zou ook nog het geval zijn…als het niet daadwerkelijk met bossen uit zou vallen. Want dat is helaas wel het geval. En het heeft niets met de operatie te maken. Ik ben namelijk recentelijk gediagnosticeerd met alopecia areata, een vorm van kaalheid wat kan variëren van kale plekken, tot helemaal kaal worden. Het komt ineens opzetten, en er is geen behandeling. Het is dus afwachten of en hoe ik kaal word.
Het is gewoon stom toeval, en domme pech, dat ik dit nu krijg. Ik heb het nog niet zo lang geleden gehoord, dus ik ben nog best wel van slag. En hoe positief ik ook probeer te zijn…want verder ben ik wel gezond…vind ik het echt dramatisch dat ik binnenkort misschien kaal zou kunnen zijn, zonder haar, zonder wenkbrauwen, zonder wimpers…
Alsof ‘de goden’ ineens dachten: "Oh, jij wil slank zijn? Prima…maar dan wel kaal."

Tot nu toe beperkt het zich tot een grote kale plek achter op mijn hoofd, wat amper te zien is als de haren erover vallen, maar ik ben elke dag als de dood dat het er meer worden.
En verder weet ik niet goed wat ik erover moet zeggen, zonder voor de zoveelste keren in tranen uit te barsten. Wat ik dus nu al bijna weer doe..

Dus dat is het eigenlijk tot nu toe in grote lijnen.
Some bad stuff, but some good stuff too. En ik probeer me vast te houden aan the good stuff.
Zoals het hoort. Toch?

.

…met name kicking

Omdat ik elke keer zulke lieve mails en reacties kreeg met als rode draad "Waar ben je nou?!" besloot ik inmiddels weer es wat van me te laten horen. Een stilte van pakweg 4 maanden, niet vanwege gebrek aan inspiratie, maar meer omdat ik wat loop te tobben met mijn gezondheid en mezelf, en daarop moest focussen.

Nogal wat te schrijven, en tot nu toe weinig ruimte ervoor gehad. Tot nu toe. Dussssss…dit weekend ga ik weer eens updaten, weer wat schrijven! Girl scout’s honour! De draad hier weer oppakken. En voorál weer overal en bij iedereen weer bijlezen. Heb er nu even de rust voor, en heb er vooral zin in! Kan koffie erbij, benen omhoog, heerlijk. Kan geen Nicci French boek tegenop

Tot het weekend dus. Nog ffkes.

.

…met name kicking

Omdat ik elke keer zulke lieve mails en reacties kreeg met als rode draad "Waar ben je nou?!" besloot ik inmiddels weer es wat van me te laten horen. Een stilte van pakweg 4 maanden, niet vanwege gebrek aan inspiratie, maar meer omdat ik wat loop te tobben met mijn gezondheid en mezelf, en daarop moest focussen.

Nogal wat te schrijven, en tot nu toe weinig ruimte ervoor gehad. Tot nu toe. Dussssss…dit weekend ga ik weer eens updaten, weer wat schrijven! Girl scout’s honour! De draad hier weer oppakken. En voorál weer overal en bij iedereen weer bijlezen. Heb er nu even de rust voor, en heb er vooral zin in! Kan koffie erbij, benen omhoog, heerlijk. Kan geen Nicci French boek tegenop

Tot het weekend dus. Nog ffkes.

.

I sucked it up.
Na wat wikken en wegen (ja wegen *schuddebuik*) of ik wel foto’s van mezelf in volle glorie op m’n weblog wilde plaatsen, besloot ik dat mijn trots wat betreft het gewichtsverlies groter was dan m’n schaamte. Voorheen heb ik weleens een paar fotootjes geplaatst zonder torso, maarja de rest hoort er ook bij, en zoals het eerst was, is het lang niet meer…en wordt het hopelijk nooit meer.
So here they are!

Aangezien weer enige tempo in mijn afvalwandel sluipt, kan ik zeggen dat zo’n 33 kilo gewichtsverlies in ruim 4 maanden, voor mij een wereld van verschil maakt. Geen gehijg meer, geen schaamte om langs een terras te lopen, oude bekenden die een double-check doen als ik ze voorbij loop, op de weegschaal durven staan, me gezond voelen, weer fatsoenlijke kleding kunnen passen, mijn nek en schouders herontdekken, en zoals ik eerder zei: véél dichterbij staan als ik R knuffel.

Ik kan er nog heel veel over zeggen maar de foto’s (je moet er wel even op klikken) zeggen denk ik meer dan duizend woorden..

Overigens, ja: je ziet het goed. Die voor-foto’s zijn afgrijselijk. Gestapo-mugshots. Opgeblazen en er kan bovendien geen lachje vanaf. R lag bijna rollend over de grond toen hij ze zag. Yeah yeah yeah..

Er is voor alles een prijs die je betaalt en in mijn geval is het tot nu toe mijn haarverlies. Niet dat ik binnenkort een Donald-Trump comb-over-flapje heb, maar mijn haar wordt wel wat dunner en mijn nagels wat broos. Je lichaam is aan het korten op datgene wat het snelst groeit. Het is tijdelijk en ik verlang weer naar mijn bos lokken, maar dit is een prijs die ik met liefde betaal.

Ok ok, one more for the road folks:

Kun je je voorstellen dat ik zo trots ben dat ik nu even moet slikken?

.