Lang geleden…
Het is denk ik wel bijna een jaar geleden dat ik iets geschreven heb. Eerder lukte het niet, want het is een van mijn zwaarste jaren geweest.
De verhuizing naar Limburg was geen sukses. Eigenlijk is er de laatste tijd weinig geweest wat een sukses is geweest. Slechts enkele weken nadat ik alles en iedereen verlaten en opgegeven had in het Brabantse land, om met R. samen een huis te kopen in Limburg, besloot R. dat hij toch niet van me hield, en dat onze relatie over was. Midden in de verbouwing. En daar heb ik dus lange tijd gezeten, in een splinternieuw "on-af" huisje, ver weg van alles wat me lief is, zonder spullen, zonder onderdak, zonder Scooby.. R. en ik begonnen helaas aan een vechtscheiding, iets wat ik met heel m’n hart had willen voorkomen, en waar nog steeds geen einde aan lijkt te komen, omdat het huis weer verkopen in deze tijd onmogelijk is. Binnen enkele dagen heb ik onderdak bij een vriendin, en kan ik eindelijk weg van een plek wat ik zo ben gaan haten. Deze week weg daar.
Hopelijk kan ik het hoofdstuk R. gauw afsluiten.
Wat ik zo graag wilde, meer dan íets in het leven was een baby….
R. en ik waren vorig jaar in verwachting. Helaas voor slechts een korte tijd, voor enkele weken, was dat me gegund. Helaas hebben omstandigheden (stress? drukte? karma?) ervoor gezorgd dat het hartje van mijn "spruitje" stopte met kloppen, en ik heb een miskraam gehad. In mijn hoofd weet ik nu dat dit beter is, omdat ik nooit voor de rest van mijn leven aan iemand verbonden had kunnen worden zoals R. Maar mijn hart treurt nog om het klein vruchtje wat even kort in mij leefde.
Het is niet makkelijk, alles verliezen wat je lief is. Het zal wel goedkomen, en dit is voor mij een nieuw begin. Ik hoop dat de komende maanden wel zonniger gaan worden, dan de bewolkte tijd van 2008-2009…
Wat wel positief is, is dat ik een -50 kilo foto kan laten zien. Behold: 50 kilo lichter 
juli 7, 2009 at 22:59
Daar is een tijd gebeurd zeg. Hoe moeilijk het ook is af en toe. Opstappen en weer doorgaan. Dat afslanken is toch niet alleen gelukt door de stress he.
Love As Always
Di Mario
juli 9, 2009 at 16:28
Jeetje meid, wat heb jij een hoop meegemaakt! Je stond nog in mijn feedreader, dus dacht: hee leuk, weer een logje van Daantje! Maar die is alles behalve leuk.
Ik vind je ontzettend dapper en ik hoop zo dat alles uiteindelijk zal gaan zoals jij het wil! Enne, wat zie je er ONTZETTEND goed uit!!
augustus 21, 2009 at 15:33
Met recht een zwaar jaar zeg, dat zal niet makkelijk (geweest) zijn… Logisch dat je zo lang niet geschreven hebt!
Maarre, je ziet er fantastisch uit meid! Complimenten!
augustus 27, 2009 at 13:11
Zo zeg.. ben er even stil van. Dat is idd een zwaar jaar geweest. Logisch dat het hier stil is geweest. Hopelijk gaat het nu allemaal wel een beetje de goede kant op. En je ziet er idd heel goed uit! Daar mag je zeker trots op zijn!
juni 23, 2011 at 09:08
Hoe moeilijk is het om je eigen, vertrouwde omgeving waarwel te zeggen… Zelf ben ik in november verhuisd van het midden van het land naar Leeuwarden. De volledig vaste basis heb ik ingeruild voor het onbekende.
En daar zit je dan met een burn-out, een depressie in een onbekende omgeving, zonder eigen familie en vrienden. Weg van mijn Amsterdam in een huis wat niet mijn huis is.
Heel veel sterke met alles wat je nog gaat doen, de kansen die je krijgt en de liefde die je ongetwijfeld weer gaat voelen.
Liefs,
Edje